நான் யார் ? பாகம் 2

     வந்தவர்கள் எங்கொ சென்று இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வரும் முன் என்னுடைய கதையை தொடங்குகிறேன். இப்படி உலகம் தொழில்நுட்பத்தில் வளர்ச்சி அடைந்து கொண்டு இருக்கும் காலகட்டத்தில் தான் நான் பிறந்தேன். நான் யார்? என்று உங்களுக்கு இப்பொழுது தெரிந்து இருக்குமே. ஆம் நான்தான் பல பயணிகளை ஏற்றி விண்ணில்பறக்கும் திறனுடையவனாய் விளங்கும் விமானம். பூமியில் வாழும் மனிதர்களுக்கு எப்படி ஒரு பெயர் உள்ளதோ அதேபோல் என்னையும் அழைப்பதற்கு ஒரு பெயர் வைத்தனர் அது தான் MH370. நான் மலேசியா நாட்டில்  பிறந்தேன். என்னுடைய உடம்பில் சிகப்பு , வெள்ளை மற்றும் நீல நிறத்தால் வண்ணம் தீட்டி வைத்து இருந்தனர். என்னைபோலவே என்னுடைய சகோதரர்களும் இருப்பார்கள். ஆனால் குழப்பம் வரக்கூடாது என்பதால் அவர்களுக்கும் எனக்குவைத்து இருக்கும் பெயரை போல வெவ்வேறு எண்களை கொண்டு பெயர் வைத்தனர். என்னுடைய பணி நான்உருவாகும் பொழுதே என்னால் அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. பயணிகளை ஏற்றவும் சில பொருட்களை ஏற்றவும் மட்டும்தான் நான் தயாரிக்கபட்டேன். அதற்கு தகுந்தாற்போல் நானும் பல நாடுகளுக்கு பயணிகளை மகிழ்விற்ப்பதற்காகவும்அவர்களின் உயிர் காக்கும் எண்ணத்துடனும் கவனமாக பறந்து சென்று தரை இறங்குவேன். 

 

     திரும்பி வந்து விட்டார்கள். என்னை விட்டு விடுங்கள். ஐயோ எனக்கு வழிகிறது. இப்படி எல்லாம் என்னைதுன்புறுத்துவது கருப்பு நிற காகங்கள். நகங்களைக் கொண்டு என்னை கீறி காயப்படுத்துகின்றனர். எனக்கு ஏன் இந்தநிலைமை என்று இப்பொழுது உங்களால் ஓர் அளவிற்கு யூகிக்க முடியும். இந்த உலகமே என்னை தேடும் பணியில்இப்பொழுது இருப்பார்கள். அன்று இரவு என்ன நடந்து இருக்கும் என்று எல்லோர் மனதிலும் கேள்வி குறியாகவேஇருப்பதால், இன்று உங்களிடம் அன்று இரவு உண்மையில் என்ன ஆயிற்று என்று கூறுகிறேன் வாருங்கள். அன்று 7 மார்ச் 2014 என்னை எங்கு அழைத்து செல்ல போகிறார்கள் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் எங்கொ தூரமாகஅழைத்து செல்ல விருப்பத்தை நான் நன்கு அறிந்தேன். வழக்கத்திற்கு மாறாக என்னை தயார் செய்ய எப்பொழுதுபோல் இல்லாமல் புதியதாக 5 நபர் வந்து இருக்கைகளை சுத்தம் செய்து, பயணிகளுக்கு தேவையான புத்தகம் மற்றும்வெகு தூரம் பயணம் என்பதால் என்னுடைய எண்ணெய் டாங்கியில் எண்ணெய்யை நிரப்பினர். 

 

     இறுதியாக ஒரு முறை என்னை முழுமையாக பார்த்து விட்டு எல்லாம் சரியாக இருக்கின்றது என்று சான்றுதல்கிடைத்தவுடன், பயணிகளின் பெட்டிகளை என்னுள் வைக்க அழைத்துச் சென்றனர். சரியாக மணி 12am பயணிகள்ஒருவர் பின் ஒருவராக நாற்காலியில் அமர்ந்து புறப்பட தயாராகினர். 8 மார்ச் 2014 , நேரம் 12.41 am அளவில் 227 பயணிகளுடன் 12 விமான குழுவினருடனும் கோலாலும்பூர் சர்வதேச விமான நிலையத்தில் இருந்து புறப்படதயாரானேன். எங்கு பறக்க போகிறோம் என்று ஆவலுடன் காத்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது பைலட் பெய்ஜிங் , சீனா என்று அறிவித்தார். மகிழ்ச்சியில் விரைந்து விண்ணை நோக்கி புறப்பட்ட சில நிமிடங்களிலேயே  பயணிகள்உறங்கினர். இரவில் மேகங்கள் என்மீது முட்ட, காற்று சில் என்று வீச குளிரில் நடுங்கி கொண்டே எந்த ஒருஇடையூறும் இல்லாமல் கவனமாக இந்திய பெருங்கடல் மீது பறந்து சென்று கொண்டு இருக்கும் பொழுது தான் அந்ததிடீர் சம்பவம் நடந்தது. மணி 2.14am என்ன நடந்தது என்று எனக்கு சரியாக தெரியவில்லை, ஆனால் கண் விழித்துநான் பார்க்கும் பொழுது பேரலை ஒன்றின் மீது நான் மிதந்து கொண்டு இருந்தேன். கனத்த மழை , சுனாமி போல்அலைகள் , அலறல் சத்தம் , என்ன ஆயிற்று என்று சிந்தித்துச் செயல் படும் முன் மீண்டும் மயங்கினேன்.

     மயக்கம் தெளிந்து பார்க்கும் பொழுது ஒரு தீவின் கடல் கரை ஓரத்தில் காயங்களுடன் ஒதுங்கி இருப்பதைஉணர்ந்தேன். நான் ஏற்றி வந்த பயணிகள் மற்றும் விமான குழிவினார் யாரும் இல்லை, அவர்களின் பெட்டிகள் மட்டும்தான் இருந்தது. எனக்கு கொடுத்து இருக்கும் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி சர்வதேச விமான நிலையத்திற்குதகவல் தெரிவிக்கெல்லாம் என்று முயற்சி செய்த பொழுது எதுவும் என்னால் முடியவில்லை அதற்கு உண்டானகாரணத்தையும் என்னால் அப்பொழுது அறிய இயலவில்லை.  இருந்தாலும் அன்று இரவு என்ன நடந்தது எனக்கு, எப்படி நான் இங்கு வந்தேன் , பயணிகள் எங்கே , ஏன் என்னால் எந்த ஒரு அவசர தகவலையும் அனுப்ப இயலவில்லைஎன்று நிறைய கேள்விகள் எனக்குள் தோன்றியது. எப்படியாவது இதை எல்லாம் கண்டு புடிக்க வேண்டும் என்றுதீவிரமாக சிந்தித்து பார்த்த பொழுது, அன்று புறப்படுவதற்கு முன் நடந்த சில சம்பவங்கள் நினைவில் வர ஆரம்பித்தது. அது என்னவென்று உங்களுக்கு தெரியுமா ?

 

 

தொடரும்...